بیشترِ مدیران در دنیایِ کسب‌وکار، در حالِ بازی با اسباب‌بازی‌هایِ مدیریتی هستند؛ فکر می‌کنند اگر ظاهرِ شرکت را عوض کنند، بازی را برده‌اند. اما «بازیِ واقعی» وقتی شروع می‌شود که شما دست از این نمایش‌ها بردارید و با ترس‌تان روبرو شوید. ترس از اینکه اعتراف کنید سیستم‌تان ناکارآمد است، فرایندهایتان پوسیده است و آن‌چه به عنوان «برند» می‌فروشید، فقط یک ویترینِ توخالی است.

شهامتِ اصلاح یعنی همین: کنار گذاشتنِ غرورِ کاذب. یعنی بپذیرید که آن نرم‌افزارِ گران، آن استراتژیِ پرطمطراق و آن دکوراسیونِ جدید، تا وقتی زیرساختِ تفکرِ مدیریتیِ شما اصلاح نشود، فقط هزینه‌هایتان را بیشتر می‌کند. اصلاح، اعتراف به شکست‌هایِ کوچکِ روزانه است تا از سقوطِ بزرگِ سالانه جلوگیری کنید.

بازار، بی‌رحم‌تر از آن است که با تغییرِ برندِ شما، به شما رحم کند. بازار فقط یک چیز را می‌فهمد: «کارآمدی». اگر اصلاحِ سیستم‌تان دردناک نیست، یعنی هنوز اصلاح را شروع نکرده‌اید. بازیِ واقعی از جایی شروع می‌شود که تصمیم بگیرید، به‌جایِ قهرمانِ داستان‌هایِ فانتزی بودن، جراحِ سیستمِ خودتان باشید. این، تنها راهِ ورود به زمینِ اصلیِ رقابت است.